appendix 133.

nie zasłużyłeś.

...and Susie knows her baby was a family man
but the world has got him down on his knees

sens?

to jak mówić spalonemu domowi
że już nikt nie zamieszka w jego zwęglonych ścianach
dopóki się go nie odbuduje
(ale czy to będzie ten sam dom? nie)
to jak mówić ogryzkowi
że już nigdy nie będzie soczystym jabłkiem
dopóki nie wsiąknie w ziemię a z jego ziarna nie wyrośnie nowa jabłoń
(czy znajdzie się na niej tamto jabłko? nie)
to jak mówić starym butom
że się je wyrzuca i nigdy nie włoży ich ponownie wybierając się na wędrówkę
dopóki nie kupi się takich samych znów pięknych i wygodnych
(czy to będą te same buty? nie)

zwęglony dom zginie w zapomnieniu
ogryzek zgnije w ziemi
buty wylądują na wysypisku

but if you feel better, I don't mind

uspokój ją
podaruj spokój sobie

appendix 132.

czasem trzeba wyjść z siebie
odkleić oczy od własnego ja
by zobaczyć światełko w tunelu

i dlatego lubię mówić z tobą

Haśka wieczorową porą.

przyszła do mnie powoli
znacząc powietrze swoim niespokojnym oddechem
serce dudniło ze zmęczenia choć przecież jechała windą
usiadła na niebieskiej pufie chowając się w swoich ramionach
- zaparzę nam herbaty tylko uspokoję machinę ciała
- nie wygłupiaj się, już się parzy
wiedziałam przecież że przyjdzie
byłam przygotowana
jak gorliwy człowiek na koniec świata
jak niebo na uderzenie pioruna
oddycha spokojniej i delikatnie się uśmiecha
- co mi dzisiaj powiesz?
- powiem? podpowiem.

jesteś

jak księżyc wyraźny

świecisz

na moim chłodnym niebie

ty.

usiądź obok.

klik

niczego w tym momencie nie pragnę bardziej.

jar of hearts.

oglądam Smallville i kroję jabłka w półplasterki
(do suszenia)
do jesiennej herbaty z miodem będą jak znalazł
zamiast miodu można też będzie dodać konfitury żurawinowej
już nie mogę się doczekać
kocham jesień
jesienią kocham najbardziej.

contagious & overwhelming

jest mnie za dużo
ciebie też
wypełniamy cały świat
nie zostawiając wolnego miejsca
na nikogo i na nic
musimy kurczyć się
implodować
usuwać
przesuwać
przestawiać
robić przejście dla tych czy owych
moje serce
i twój rozum

appendix 131.

zginę
przez ciebie zginę
nim zginę krzyknę że ginę przypadkiem

wszystkiego najlepszego, Neno.

samotność & bezsenność.

dosięgły mnie
z zaświatów ubiegłego roku
jedna jęczy do ucha monotonnym tonem
druga trzyma za kark niezbyt wygodnym uściskiem

a ty gdzie jesteś?
jakie masz towarzystwo?
czy śpisz spokojnie?
czy tęsknisz za czymś co jeszcze nigdy nie było?

27 sierpnia - imieneny
wznoszę toast za siebie

jestem lżejsza od fotografii.

nie bardzo rozumiem i nie jestem pewna czy chcę
głupi nie tylko ma szczęście - lecz JEST szczęśliwy

bałaganiarskość uczuć daje o sobie znać

appendix 130.

przerost treści nad ciałem
jestem pełną szklanką z meniskiem wypukłym
trącisz - wylejesz
dlatego poczekam aż trochę wyparuję
innego wyjścia nie ma
no chyba że...
upijesz mnie.

duszę duszę.

znalazłam zgubione kawałki siebie
15 podpowiada mi złe rzeczy
egoistycznie kocham siebie
wyrzuciłam z kieszeni resztki jakichkolwiek przywiązań
biegnę w trampkach bez sznurówek
z granatowymi włosami
z ciemnymi powiekami jelonka

o(d)suwam się

appendix 129.

wróciłam
przywiozłam ci rogalika
prosto z tamtego sklepu

- co ty masz w tej Ra...?
- wspomnienia.

kit(s)chen stories 1 i 1/2.

pie(ka)rnikowy zegar pokazuje 00:02

w nowej kuchni gotuje się stare rzeczy

resentymenty

od roku siedzę w tym samym garnku

pod przykrywką rzeczywistości

musiałam wskoczyć tu przez przypadek

ścianki parują a woda bulgocze

czasem bywa za gorąco

serce pęka i rozłazi się kipiąc na czystą kuchenkę

znowu zostawia za sobą brud kopcące kominy

jeden wyższy

aorta

pod kapeluszem pokrywki kiszą się słabe myśli

rozmoczone przez wspomnienie

nie potrafiące nabrać stałych kształtów i przynależności

muzyka odbija się i wraca jak bumerang

na zdrowie

zeskrobuję pleśń zapomnienia z garnuszka życia

próbuję przeskoczyć o ten rok w tył

znaleźć siebie tam gdzie się zgubiłam

krążę w kółko

tłukę talerze

wypijam kolejne odgazowane piwo

światłości szukam w lodówce

czy poturlam się daleko wraz z kostką lodu która kapryśnie wyskoczyła z mroźnego mieszkania

czy przypalę się i już zawsze będę tylko zapachem spalenizny której każdy chce się pozbyć

(żebym tak chociaż wyparowała i mogła z powrotem wrócić jako tlen do ukochanych układów oddechowych)

jutro jadę znaleźć siebie

na ławeczce przy trochę wyższej temperaturze

przy kawie trochę bardziej mlecznej niż wtedy

pod koniec sierpnia blisko początku września

jutro stanę znów na rogu żółtego domu patrząc na drogę w górę

(strumienia?)

za plecami mając pastelowe ściany jego mieszkania

- tam się nie wróci już nigdy - żałować też nie będę

dwie chwilę popatrzę przetrę chodniki tymi samymi trampkami

zachłysnę się tym do bólu czystym powietrzem

skoro nawet krakowskie tramwaje mówią: zadbaj o swoje serce - jedź do...

toteż jadę

nie obiecuję że wrócę ta sama

bo być może jak okruszki z francuskiego rogala z czekoladą

zbiorę tam resztki siebie

sprzed roku - nadające się jeszcze do recyclingu.

appendix bez numeru.

lubię kiedy wpisując JA pojawiasz się ty.

appendix 128.

znalazłam w telefonie twoje zdjęcie z Clintem
uśmiałam się do nieprzytomności

kryształowe zamki się muzycznie kruszą w tle

z w a r i o w a ł a m

modlitwa 01. (Lord, let there be revival)

ostatni raz modliłam się cztery lata temu
ostatni raz modliłam się: Boże, skoro nie mogę zbawić świata - pozwól mi chociaż zbawiać ludzi.
to bardziej syndrom Amelii a nie Matki Teresy
nie widziałam że jestem taka idealnie niedoskonała
że sama potrzebuję łzy z oka prawego i lewego która wypłucze wieżowiec belek
ostatni raz modliłam się cztery lata temu
w świeżo rozkwitającym ogrodzie
niedokończonym dziele stwarzania
siedząc na ziemi która jeszcze nie urodziła niczego co byłoby piękne
Oko patrzyło na mnie a ja nie rozumiałam
nie widziałam co chciało mi pokazać
nie wiedziałam dlaczego nie chce spełnić MOICH życzeń
ale Oko to nie loteria
to nie dziadek mróz
to też nie kat który za każdym razem posyła ci rózgę

wyjść i stanąć obok SIEBIE
porzucić skorupkę osobistych zachcianek
podarować zamiast brać

jeszcze raz mówię: nie mnie dziękuj.
ja też mam za co.

piorun.

Piorun może wywołać pożar. Uderzenia rozrywają pnie drzew i mury, potrafią oderwać płyty kamienne wykładzin dachowych, murów ważące do 100 kg i odrzucić je na kilka metrów, przepalają cienkie druty, wywołują uszkodzenia instalacji elektrycznych, telefonicznych i innych opartych o metalowe przewody, niszczą urządzenia elektryczne. Temperatura w kanale przewodzenia pioruna jest tak wielka, że krzemionka zawarta w ziemi w miejscu uderzenia topi się.

srebro topi się w temperaturze 960 stopni Celsjusza
krzemionka topi się w temperaturze 1710 stopni Celsjusza

emigrantka.

nie myślę dłużej się przejmować
marnym lokalnym kolorytem
bo komfort mojej emigracji
polega na osobnym bycie

nie uciekam tylko wychodzę
na chwilę
po chleb
poza siebie
po kawałek wolności
na kawę z samotnością (pojednawczą)
wrócę za chwilę
za dwie
za dwadzieścia siedem dwunasta
może zadzwonię... łyżką o szklankę pijąc kolejną herbatę
posłodzoną z sentymentu
posiedzę sobie chwilę na skraju mojej głowy
w odłączeniu od serca ale będąc z nim w stałym kontakcie
wrócę
bo home is wherever I'm with you

appendix 127.

niebo się obraziło
i nie dało mi ani jednej spadającej gwiazdy
jedynie okrągła tarcza księżyca wynagrodziła godziny czekania
znów jesteśmy starsi o kolejny miesiąc znajomości
o kolejną pełnię
zaczynam rozumieć co to znaczy miłość

klik (przypadkiem się włączyło i zostało)

jesteśmy.

spięcie między dodatnim a ujemnym
druciany szelest szum
z plastiku skóra poci się
i serce z puszki na chwilę przestaje brzęczeć.

appendix 126.

jestem bańką pełną uczuć.

Evelyn.

już wkrótce razem
tęsknię

marzę o tej miękkości która wchłonie cały strach
o tym łagodnym mruczeniu które zagłuszy koślawe myśli
bo nigdy nie jest tak dobrze żeby nie mogło być lepiej

oswój mnie.

wariac ja.

torturowana mała dziewczynko
pokaż im czym naprawdę jest miłość

pokręcona mała dziewczynko
pokaż im czym naprawdę jest życie

torturowana mała dziewczynko
pokaż im czym naprawdę jest śmiech

zabawna mała dziewczynko
pokaż im czym naprawdę jest ból

pokażę.

to byłby wielki nietakt gdyby było nie tak.

mój organizm nie jest przyzwyczajony do tak wielkich dawek szczęścia
endorfiny rozbiegły się z serca jak gromadka małych pajączków uciekających z kokonu
łaskoczą
więc ciągle się śmieję
migoczą w oczach
drżą w policzkach
motyle w brzuchu poczuły się zazdrosne widząc to beztroskie szczęście
niekoniecznie związane z zakochaniem
raczej z czymś co z nim wygrywa
co nad nim góruje

i nawet płaczę na słodko.

appendix 125.

biomet: dziś wyjątkowo korzystny
gdy nawet if I was your vampire wydaje się brzmieć optymistycznie

leżę na podłodze...

leżę na podłodze i piję kawę
wyjadam ostatnie kakaowe wafelki z paczuszki
nutella stoi i czeka w pogotowiu pod ręką
moje mieszkanie tuli mnie i przygarnia
słońce próbuje przebić się przez zielone rolety
topią się świeczki na parapecie
każdy mebel obrysowany ciepłym świetlnym konturem
obsesyjnie słucham mikromusic
i jestem bezczelnie szczęśliwa

gdybym wiedziała że to mój ostatni dzień spędziłabym go tak.

jesteś.
wystarczy.

electrical storm.

łapię świetliki w dłonie
pchają się do oczu i ust
rozświetlają od środka
a ja siedzę na parapecie nieświadoma niestałości świata
i jest mi dobrze
patrzę na deszcz i czuję jak świat przemija beze mnie
ja trwam w określonym odcinku czasu
miejsca
jak to się stało że samotność spakowała walizki
robiąc wolne miejsce w moim mieszkaniu
tuż obok mnie?
nie wnikam nie tłumaczę
próbuję tylko zrozumieć
świetliki rozumieją
a ja się cieszę.

a kiedy? jak będę stara?

- zapytałem cię chyba o coś.

- a ja ci chyba odpowiedziałam.

- jak chcesz.

- no to o czym byś chciał napisać?

- o nas.

- chyba żartujesz.

- a dla czego nie? historia miłosna z wątkiem kolejowym. ona miała do niego pociąg...

- to ty przestań. [...] no to o czym będzie ta historia?

- kobieta. mężczyzna. przypadkowe spotkanie. trochę kłamstw. może zdrada? na koniec parę łez.

Prosta historia o miłości (2010), reż. Arkadiusz Jakubik

wyje duszy każdy kant wśród czterech ścian.

klik.

domyśl się.

a kim ty jesteś że nie pozwalasz mi płakać?

polewa mi wódki albo wiąże mi sznur.

on: prosta historia o miłości...
ona: na miłość trzeba sobie zapracować.
on: miałaś rację.

masz rację
bezgranicznie

strach.

przecież wiesz ile znaczysz
powiedziałam ci wczoraj
dzisiaj nie zmieniło się nic
jestem trochę bledsza
trochę bardziej niewyspana
nie zabieraj mi siebie
jesteś moją maską tlenową gdy sypie się świat
gdy sypie się popiół na moją mogiłę
głupie: abonent jest czasowo niedostępny
zero spokoju
bałam się że zaufałam
bałam się kłamstw
ale nie boję się kochać

wszystko znosi
wszystkiemu wierzy
we wszystkim pokłada nadzieję
wszystko przetrzyma.

nie wyłączaj mi telefonu przed nosem.
odbierz.
tak bardzo się boję.

faza delta.

mówię sobie - Neno śpij.

appendix 124.

wypisały się długopisy a internet znów za ciasny
gospelem oswajam mózg który szaleje gdzieś i się szlaja
gdybym tylko mogła tak zapisać swoje myślenie
może nigdy nie musiałabym się już bać
że nie będę pamiętać albo że pamięć się przekrzywi
tak mnie ostrzegają
tak mnie niepokoją
zamilkły wszystkie osiedlowe szelesty
zamilkłam ja
pakuję walizki?

byłeś.

jak wyrastają skrzydła nie boli wcale
latanie jest wręcz przyjemnością
kiedy skrzydła opadają ciążą i ciągną ku ziemi
boli
gdy wyrywasz z nich pióra kiedy nie mogę cię zatrzymać.

jak ty mnie traktujesz, w ogóle?
normalnie

nigdy nie będę najważniejsza
jednak za bardzo Cię kocham by tego nie akceptować

Internet mnie dzisiaj nie mieści.

jw.

wdrapałam się na drogę jedną z wielu dróg
idę powoli
by niczego
niczego nie przegapić
idę powoli

appednix do appendixu.

kiedy w proponowanych zdjęciach pojawiasz mi się obok pana Bezczelnego
- bezcenne

appendix 123.

- ty mówisz mi komplementy w taki sposób że mnie obrażają.
- nie, ja cię obrażam w taki sposób że jest to komplement.

mierzysz kaszkiet w Zarze
jak Mietall Waluś
pijemy kawę
mleczną
wiśniową
(każda kawa będzie dobra kiedy będziesz ty)
zjadasz mi bitą śmietanę maleńką łyżeczką
idziemy kupić pufę a puf nie ma
kupuję wino w zamian
różowe półsłodkie
takie jak to wtedy w bramach
i na Sarego...

kup mi pralkę to wypiorę sobie wspomnienia.

ważne/ukryte.

ważne że w domu.
ważne że po drodze do Spokoju.
ważne że blisko spokoju.
ważne że Kraków wita najpiękniej.
ważne że ty swój i ja (nie)swoja.

ukryte myśli zawijam w celofan.
podaruję albo wyrzucę.

appendix 122.

kupiłam pamiętnik
nowy
formatu B5
się rozrasta
chęć pisania
serce
do formatu B5
duże
dużo
samych dobrych rzeczy
wspieranie skrzywionych płotów
czas start!

dobrze dobrze dobrze nie trawię słów.

gdzie jest moja pewność?

lepszy plan na przyszłość:

nie doszukiwać się najmniej prawdopodobnych
lub najbardziej niekorzystnych dla siebie opcji.
we wszystkim.

amen.

gdzie jest moja pewność?
gdzie wiara że każde słowo mi dane napewno do mnie należy?
gdzie święte przekonanie że koniec końców jest blisko
i że nie obudzę się z ręką w nocniku?

jak Osiecka szczęście zgubiła na moście w Białobrzegach

(leży tam smutne, jak dziura w bucie,
drze się po nocach, jak bies na pokucie,
jak siedem nieszczęść po nocach woła:
- "cóż to takiego, miły, coś ty ode mnie wolał?")

tak ja kiedyś w miejscowości na R. zostawiłam pewność jutra

to też trzeba zrozumieć

zmarszczki na czole oznaczają zgryzoty.

tak bardzo chciałabym
widzieć cię więcej
trzymać za rękę
kopać powietrze
opowiedzieć ci jak bardzo zwariowałam

budzi mnie ból głowy
sms o licencjacie
sen o niczym

kolejny dzień czekania
to już nie jest przeznaczenie
raczej fatum
życie
jedna wielka poczekalnia
niedoczekalnia

appendix 121.

- chcę żeby było normalnie.
- poczekaj. poczekaj. spokojnie. mamy czas.
- wiem. wiem. a mi ciągle te niecierpliwki w oknie kwitną. dobrze że obcinasz im kąsające łebki.
- ciach

+ tag: zachwyt absolutny: KLIK

O genezie powstania zespołu krąży niezwykła legenda.
Podobno wszystko zaczęło się nocą,
w ambulansie, który wiózł umierającego mężczyznę ulicami Bostonu.
W zakrwawionej dłoni ściskał on walkmana,
z głośników którego dobiegały dziwne dźwięki,
przypominające skrzyżowanie chóru gospel z jazzowym bandem.
Podobno w chwili śmierci tego tajemniczego człowieka,
kiedy przy ostatnich dźwiękach miniaturowego odtwarzacza zamknęły się jego powieki,
kaseta zaczęła żyć własnym życiem.
Wtedy to Arms and Sleepers przyszli na świat.

strange little girl, where are you going?

chcę schować wilka do pudełka zapałek.

jakbym siebie widziała jakbym siebie sprzed lat dwóch i pół widziała: klik

nie trzeba wszystko.

byłem
jestem
będę

kiedy włączasz telefon świat wraca do pionu.
sklejają się wszystkie porozbijane rzeczy
staję się świadoma
kiedy włączasz telefon świat wraca do pionu.

jeszcze będzie normalnie.

nie boję się
bo kiedy kocham mam większe oczy niż strach!

jak likierem biszkopt czy coś...

Alicja Liddell.

Alicja Liddell nudzi się w tym mieście do obłędu. nawet nie do szaleństwa bo szaleństwo nie zawsze jest nacechowane pejoratywnie. obłęd tak. snuje się między chmurą z deszczem a ciepłym powietrzem lata. przechodzi przez obdarte ze złudzeń stacje kolejowe i patrzy na czerwoną harmonijkę ściany bloku (przez okno). kołyszą się małomiasteczkowe drzewa. chodzą mali miasteczkowi ludzie. Alicja Liddell spotyka znudzonego jak ona niebieskiego królika z pilotem od telewizora i jointem w łapkach. nie doczekuje się. biały się gdzieś zgubił. w czarnym kapeluszu czy zielonych skarpetkach.

wszystko po rzeszowsku.

klik

hello, darling, where are you?

im dalej jestem tym bardziej niespokojna
zapominam że ciągnę za sobą już nie jedno a dwa serca
nie zostawiaj mnie bez odpowiedzi

z przedostatniej chwili...

żyję - proszę nie budzić.

black swan.

jest 14:00
o 14:00 tęsknię jak szalona
inaczej nie umiem

na szczęście, tak?

dużeje
dużeje

na pół
na pół

e pe de te.

z Witkacym w tle
zachwyt dzisiejszy

klik

enjoy.

od teraz pozostań w zasięgu ramion. i żadnych dygresji.

z tobą przestaję bać się słów: na zawsze.

parafraiselle.

kocham CIĘ
bardzo
wszędzie
dobrze
(z nami) będzie

kradnę
parafrazuję
rzygam słowem
as usual

appendix 120.

wydaję mi się że nauczymy konia latać.

tytułem tytułu.

te poranki gdy budzisz się z myślą
że świat obraca się szybciej niż zazwyczaj
świat - okrągła bieżnia
w podskokach przez mokre ulice
serce blisko gardła
skompresowane uczucia
szczęście w ampułkach
i jest tak dobrze i jeszcze lepiej
że powoli uspokajasz się w sobie tak że możesz
spać
spaść z nieznośnej huśtawki

pytam się co to szczęście
a ono się śmieje

są takie chwile... ta chwila jest teraz.

jestem taka mała.

jestem taka mała
że zmieszczę się między
serialem o nas
a telefonem do niej
zawisnę na koniuszku nadziei
zasłonię oczy jak dziecko które nie może doczekać się niespodzianki
będę czekać na przystanku z którego nie odjeżdża już żaden autobus
jestem taka mała
jak ta zielona zapalniczka
która tak łatwo się gubi

appendix 119.

Kobieta to tylko kupka mączki kostnej.
- Elfriede Jelinek

appendix 118.

drop it
it's dead.



[edited & censored by nena, 24 cze 2011, 10:38]

zwijam się.

przykro mi że nie mam serca pojemnego jak przedwojenna wanna
tylko jak naparstek

[edited by nena, 24 cze 2011, 10:37]

ja jestem tragiczna czy życie jest tragiczne?

tak to powinno wyglądać
gdyby mnie nie zamurowało
z nerwów ze strachu ze zrezygnowania:

- nie dbam o to.
niech mi pani wpisze to ndst.
przyjdę we wrześniu.
o ile dożyję.
wie pani?
myślałam że jest pani człowiekiem
ale chyba się pomyliłam
warzywem też pani nie jest
bo nawet karczoch ma serce!

pisać o tobie.

lubię pisać o tobie
do ciebie
z tobą lubię być
chodzić
zwiedzać codzienność
zaglądać do zakamarków boskich nieświadomości
szukać szczęść w nieszczęściach
biegać za rozumem i nie pamiętać gdzie on tak naprawdę jest
lubię zasypiać i budzić się obok ciebie
zasypywać cię wspomnieniami też lubię
nie odchodź nigdy za daleko
o jedno do widzenia za daleko

popaprane.

Ibsen
L.U.C
kodeina

dlaczego znów budzę się gdzie indziej? przecież zasnęłam w trójkątnej jadącej po przekątnej windzie. popaprane.

halucynenacje

nie jesteśmy dobrzy co nie znaczy wcale że jesteśmy źli.

- kocham cię.
- śpij. bredzisz.

appendix 117.

Nieustraszony, z kopią w dłoni i odbiciem jedności w sercu, zdobyłem jej wieżę i wyniosłem ją na białe anemonem pole, i w cieniu olbrzymiego lasu pierwszym zbudziłem pocałunkiem.

/Witkacy 622 upadki Bunga/

znów mam gorączkę sienną
i włączony syndrom śpiącej królewny.

skins.

mam gęsią skórkę
kiedy znowu od ciebie wracam.
wrzucam klucze do skrzynki
jak Poświatowska
mam swoje płaskie kwadratowe serce.

oh wow. lovely.

moje włosy pachną czarną porzeczką
smutno mi że prażynki nie chrupią
po trzech dniach nasiąkły wilgocią powietrza
deszcz kapie mi z oczu
wychodzę gdziekolwiek

rok 2001:
Le fabuleux destin d'Amelie Poulain
mama: - to jest film o tobie.

przecież ja miałam wtedy tylko 12 lat.

appendix 116.

jutro nie lubi przychodzić
bo jak już przyjdzie
ludzie nazywają je dzisiaj.
nie lubi tracić własnej tożsamości.
jutro zawsze cierpliwie czeka
i przychodzi pod osłoną nocy
gdy króluje nieświadomość
i gdy może być jeszcze nazwane swoim imieniem.
jutro żyje tak krótko
jutro biegnie jak owady po wodzie
jutro zawsze coś ze sobą niesie
choćby to miała być puszka pandory

lubię jutro.

wielka łapa z kosmosu trzyma mnie za kark.

pseudooptymizm rozlał się po pokoju z siłą tsunami

nie wiem której nitki myśli mam się złapać

beztrosko zwisają z sufitu koślawe wspomnienia

boję się że jak któreś z nich pociągnę niebo zawali mi się na głowę

te powyciągane dłonie które czekają na uścisk żeby rozerwać mi żyły

przesuwam się po pokoju omijając królicze nory

kraina czarów w remoncie

boję się że mogę wpaść nie w te drzwi w które powinnam

tam nie częstują herbatą

raczej winem z kodeiną

boję się że świat straci zarysy

boję się że ja stracę zmysły

boję się że przestanę mieć jakikolwiek wpływ na rzeczywistość

boję się że jak następnym razem zawiesi mi się serce nie da się go naprawić.

na kozetce leżę sobie

myśli unikam

słów też bo słowa lubią ze mnie drwić

pełnia spełnia po raz drugi.

coś zaświtało w głowie i za oknem
kiedy obudziłam się bogatsza o te kilkanaście godzin z tobą.

appendix 115. [2]

22:33
- księżyca nie było.
- nie było. mam swoje teorie na ten temat.
[...]
22:48
- widzę księżyc!

wiedziałam.
wybór był prosty: albo ty i księżyc
albo żaden z was

appendix 115.

niebo zachmurzyło się tak jak moje oczy
kiedy powiedziałeś że nie zobaczysz dziś ze mną księżyca.

...i tylko ciemno do obłędu.

czasami wyrastają skrzydła i to bardzo boli.

co znów robię nie tak
nie siak
nie inaczej?
dlaczego mam łatwo mnące się serce
bez żelazka w komplecie?
ciągle gubię kawałki siebie
a przecież nie mam części zapasowych.
turlają się fragmenty mnie
po gołębiej i czterech pokojach.
chcę mieć krem do wysadzenia miasta.
przyrzekam że już nigdy się nie zabiję
potykając się o myśli wyrastające z podziemności.
co znów robię nie tak
nie czarno
nie biało
nie kolorowo?
dlaczego mam głowę która myśli nocą
zamiast trzeźwej o poranku?
ciągle wybebeszam słowa w poszukiwaniu dodatkowych sensów
igły w stogu siana
widły z igły też robię
kute na zamówienie
wbijane w plecy nieświadomych.
co znów robię nie tak?

na gorącym dachu mojej głowy.

niepokój to kulka pieprzu pływająca w bezgranicznym szczęściu.
albo ją rozgryziesz albo uda ci się ją wyłowić i wyrzucić poza zakres szczęśliwości.

mam wrażenie że serce mam bardziej rozciągliwe od żołądka.
i nie mniej żarłoczne.

goodnight & go.

przyczyniasz się do powstawania zmarszczek mimicznych wokół moich oczu i ust a mimo to nadal niezwykle (niezwyczajnie) cię lubię.

home.

klik!

Him: Well there's something I never told you about that night.
Her: What didn't you tell me?
Him: While you were sitting in the backseat smoking a cigarette you thought was gonna be your last, I was falling deep, deeply in love with you, and I never told you till just now.

pożegnał mnie słodki zapach przykościelnej lipy.
mieszanka ziół spakowana przez babcię do pudełeczka (którego zapomniałam zabrać!)
pazurki najdroższej mi kotki pod słońcem plus w pakiecie ząbki tejże wbite w mój kciuk.

wróciłam.

(m)hm.

- and please stop doing that.
- stop doing what?
- looking at me like... like that.
- why not?
- because... because I like it.

(źródło: WCMI - do czytoglądania)

i pomyśleć że
niektórzy nazwą to fikcją.

ukryte.

serce rozłupywane dziadkiem do orzechów
nie zasnę już dziś
trzymam na barkach twój świat
musisz istnieć
to jedyna rzecz do jakiej cię zmuszam
istniej
bądź
znajdź mnie w ciepłym futrze kota
otwieram twoje okna na oścież
dym ucieka z twojego pokoju
nigdy więcej mgieł
nigdy więcej duszącej beznadziejności
proszę
tego nie robi się 7 czerwca...

boję się.

z (pół)obrotu sfer niebieskich.

księżyc obrócił się już dwa razy
grawitacja bliska zerowej
przyciąganie planet
kosmos się uparł żeby
zagubione komety się zderzyły

appendix 114.

poparzyłam sobie podniebienie żarem twoich słów.
uwielbiam to piekące przypomnienie że umiemy pięknie [prawdziwie!] mówić.

SPAM

pam
pam
spam

popatrz, na drugim końcu świata drgnęło motyle skrzydło.

nocą.

przez życie jadę tramwajem
bardziej zachwycam się sadzą nieba
niż czerwonym ferrari
na skrzyżowaniu z ulicą Klimeckiego
niosę swoje czarne box of desire
dzwonią dwa grosze w kieszeni
wracam po to żeby zjeść kanapki
i powiedzieć sobie dobranoc
wracam po to żeby jutro znów wsiąść w tramwaj
i pojechać jak zawsze w inną niż twoja stronę

popołudniem.

ze srebrnej nitki ciszy układam twoje imię.

patrz kawka za oknem mruga mi okiem.

rano.

jestem dziś trochę
jak Pipilotti Rist
będę rozbijać szyby samochodów
egzotycznym kwiatem.

it's all over.

deszcz burzowy to zawsze płacz z miłości
inne deszcze mogą płakać ze wzruszenia
szczęścia
smutku
rozpaczy
zwątpienia
niepewności
zmęczenia
złości
w burzy zawsze chodzi o miłość

jeśli czegoś nie można zmienić trzeba to pokochać.

dzisiejszy dzień spędzam siedząc w pasiastym szlafroku i narzekając na ból w boku który męczy mnie już od ponad tygodnia. do lekarza nie pójdę. a jakże! nie lubię zapachu przychodni. nie lubię pań w rejestracji. nie lubię kiedy zakładają mi kolejną kartotekę. kartotekę rozkładu mojego ciała. lekarzy też nie lubię. zapytają czy boli. siądą odgrodzeni białym stołem. wypiszą świstek i wyproszą. w końcu twoja choroba nie jest jedyną chorobą na świecie. a już na pewno nie najważniejszą. moje endorfiny rozsypują się na korytarzach przychodni. lecznic. szpitali. wolę trzymać je skumulowane w swoim wnętrzu lecząc się czym popadnie. w domu.

- akceptujesz to że między nami jest tak jak jest, prawda?
- hmm... a mam inne wyjście?
- no... nie.
- no właśnie.

twinkle twinkle eyes of cat.

dziękuję ci za mruczącego kota camero dzisiaj kiedy dzień śmierdział rozkładem
dziękuję kotu camero za to że cię poznałam wtedy kiedy marzec powoli topniał

http://www.lastfm.pl/music/Camero+Cat

SHOWTIME!

i tak strasznie nie chcę zasnąć dziś sama.

I am going to die of loneliness. for sure.

Shelly Love : The Forgotten Circus

zachwyt absolutny.

can you hear the music?

it'll end in tears.

najbardziej boję się umierania na wiosnę
powietrze takie spokojne
pachną nieprzytomnie akacje
codziennie budzi mnie nowy ból
tynk odpada ze ścian

refflection znaczy odbicie. odbiło mi.

bo my wszyscy chcemy być od razu
za dorośli
zbyt odpowiedzialni
pozapinani pod szyję
w krochmalonych kołnierzykach
nie wiedząc że w naszej naturze leży zupełnie co innego.

zwiastuny końca świata.

there's something rotten in the state of Denmark.

łamią się drogi pod ciężarem zakrętów
ludzie zderzają się barkami w przejściach podziemnych
najdłuższy kontakt wzrokowy nawiązują czekając w kolejce na poczcie
gapią się na swoje buty zapominając że wisi nad nimi coś wartego uwagi

p.s. dobrze
oddam ci te klucze
choć mi nie ciążą
właściwie jest to jedyna rzecz
która uśmiecha się do mnie
w tej chwili
w moim mieszkaniu

appendix 113.

a gdy już nie mam siły śmieję się do rozpuku

klik