appendix 19. (b. muzyczny)

kwintet dęty i uśmiechnięte oczęta Nenowe zielone aż do bólu!

how much more can my heart take?

słucha Smolika
bo podobno muzyka zagłusza myśli.
więc głucho w jej głowie
i w sercu cicho-sza.
tik tak
zegar.

appendix 18.

taki jeden niebieski migdał w głowie.
kogo Ty Neno oszukujesz?
argh!

no title

Blue lips,
Blue veins.
Blue,
The color of our planet from far, far away.
Blue lips,
Blue veins.
Blue,
The color of our planet from far, far away.
Blue,
The most human color.
Blue,
The most human color.
Blue,
The most human color...
Blue lips,
Blue veins.
Blue,
The color of our planet from far, far away.

nie byłabym Neną

gdybym tego nie napisała

(w końcu?)

Wesołych Świąt!

dziś ubieram choinkę. dopiero wynurzyłam się z objęć choróbska.
a i tak jego macki ściągają mnie pod kołdrę wieczorami.
a w radio Last Christmas - milion skojarzonych wspomnień.

fru!
dégringolade of my thoughts.

WESOŁYCH

ŚWIĄT.

appendix 17.

cały świat kręci się wokół Neny
bo 'swoją' "BrzydUlę" kończy
a w "Majce" statystuje

o czym w środku dnia potrafię snić
nie pytaj mnie
gdy wśród przechodniów nagle staję zamiast iść
nie pytaj mnie
czuję że sama sobie tego nie zmyśliłam
kolejnej z dróg szukając znów
czuję jak w moim sercu rodzi się nadzieja
kolejna już
kolejna z dróg

paranoidelle?

this is no ordinary love.

mimo tego że z większości prac przed- i przy-świątecznych
z racji pogorszenia stanu zdrowia
jestem zwolniona
nie wiem czy napiszę jeszcze COŚ przed Świętami.
ta choroba to czas podsumowań
na które w bąbelkach szampańskiego Sylwestra
i tak nigdy nie znajduję czasu.
poucinałam pewne sprawy
podomykałam klamki
cośtam mnie ominęło
coś było naddane
ale w bałaganie szuflad w moim sercu jest wreszcie miejsce
na jeszcze coś
na SIŁĘ DO DZIAŁANIA
i wiem że może to głupie (ba! napewno takie się wyda większości)
(ale Nena ma taką przypadłość że o 'większość' nie dba...)
ale z końcem historii "BrzydUli"
kończy się moja
ja nie mam z góry ustalonego scenariusza
a i tak idziemy z Ulką łeb w łeb
co w życiu to na ekranie u Brzyduli
co na ekranie to w życiu u Neny
ja muszę złapać swoją ostatnią okruszynę szansy w łapki
i COŚ z nią zrobić...
bo ostatni odcinek już we wtorek...
a mój? pewnie potrwa tylko do końca Świąt
a później znów wystrzelimy w świat

T.U i ad rem

Ty nie wiesz co to znaczy KRAKÓW.
Ty tylko wiesz że jedziesz pociągiem w jedno z tych innych miejsc
mieszkasz tam
studiujesz
bawisz się
Ty nie wiesz co to znaczy KRAKÓW.
dla Ciebie to zwykłe siedzenie w ciepłych przedziałach
i wielki napis Kraków Główny po kilku już godzinach jazdy
Twoja noga nie stała w KRAKOWIE ni minuty.

TY NIE WIESZ CO TO ZNACZY KRAKÓW!

a wczoraj zrobiło się tak bohemistycznie
tak duszno krakowsko
w ad remie.
filozofia dreszczy i kominka
metafizyka wzorkowanych czajniczków
wariactwo zwyczajne
i normalni wariaci

no i początki mojej choroby -
pseudogrypy czy poważnego przeziębienia
czy zapalenia tchawicy
(i dlatego statystowanie mnie ominie...)
i dlatego tak mną trzęsło
w tym w gruncie rzeczy ciepłym miejscu.


cieszę się że mogłam zasmakować wczoraj tego wszystkiego.

daleko idący i miażdżący wniosek który przyszedł po wczorajszym: BŁĘKIT KRÓLEWSKI dalej przyprawia mnie o trzepotanie rzęs. i mruczenie. (uśmiech + ciepłe zadziwienie)

appendix 16.

być może okrutna tak bardzo jak głupia.
schizofreniczna żółć krakovska przelała się we mnie.
a ja taka jestem i będę - chełbia wasza wlań świecąca!

wykłady ucz[uci]om.

panel dyskusyjny Witkacy. Transhumancja. cz. I już za Neną.
spotkanie z Piotrem Cieplakiem też.
no i Grzegorza Jarzyny Między nami dobrze jest wczorajszowieczorowe.

z panelu zapamiętała swój śmiech i wyszukane wulgaryzmy Stanisława cytowane raz po raz przez prowadzących.
ze spotkania z Cieplakiem że nie chciał aby Król umiera, czyli ceremonie były jedynie metafizycznym pitu-pitu.
z Między nami dobrze jest - wszystko.

wykłady, ach te wykłady... i ta wybiórcza pamięć ludzka.

Smoleńsk - trochę inne wykłady. metafizyka mnie dotyka.
... i oddam cię tam gdzie nie sięga pamięć

nie będę ciebie kochać i już.

znów peronowe życie
dworzec
tor
wagon
przedział
podział
płuca przytknięte do kolan
kolana zmęczone siedzeniem
myśli wyprane rozmazane zaokniem
Lady Nevermore is back to Krakov.

nie będę ciebie kochać i już.

appendix 15.

ta moja praca
o muzyce
kiedyś bardzo dobrze oceniona
wczoraj bardzo mi pomogła
bo dziś - jest dziś
czyli nie-wiadomo-jak.

musique

Czym jest? Wszechmocą, niezastąpionym towarzyszem, cieniem rzucanym przez życie, codziennym cudem. Można wesprzeć nią skrzywione myśli, wyprostować pogięty świat, wyswobodzić się z afektów i wyposażyć w prawdziwe uczucia... Dla mnie, jednak, muzyka to siła do śpiewania ulubionych piosenek, będąc przez trzy godziny wciśniętą w koncertową barierkę. Innym razem to mistyczne doznania niesione przez pieśni sakralne; przez Mszą a-moll Elsnera, Dies Irae Mozarta, Ave Maria Aiblingera... wykonywane przez stu dwudziestu znajomych chórzystów i orkiestrantów. To pieczęć na sercu położona przez rzewne Charlie Charlie nucone marcową nocą w niewielkiej podkarpackiej mieścinie. To również samotność i udręka, długi zimny październik ze smooth jazzem. Norah Jones, Katie Melua, Basia Trzetrzelewska i Matt Bianco – jedyni świadkowie mojej corocznej jesiennej depresji. To oni „prowadzą terapię”. Pozwalają przejść przez most smutków na koniec tęczy, gdzie zaczyna się ta najpiękniejsza, wiosenna radość. Muzyka to niejednoznaczność gestów, niecodzienność słów, świętość! Nieskazitelne piękno – gdy kołysze mnie tak delikatnie sennym głosem wokalistki Husky... Nade wszystko jednak, dźwięk trąbki przejmujący, przeszywający, przewiercający serce, kiedy ktoś gra Ciszę, co nie żałobą, lecz wyznaniem się staje pod wpływem jego oddechu.

Coś jest w trąbce... Odkrywanie jej dźwięków wciąż i wciąż na nowo, to jak znalezienie czterolistnej koniczynki, jak odkrycie potęgi pierwszej miłości, jak morze i czarny piasek w Ostii.

Gdy za oknem trwa rozwiany nieokrzesanym wiatrem i rozmoczony jesienniejącym wręcz deszczem smutny majowy wieczór, aby uleczyć duszę wystarczy posłuchać Chrisa Botti. Urok dźwięków When I fall in love porusza nie tylko serce, ale nawet mokre ściany kamienicy. Botti czaruje, wyławia z człowieczego wnętrza najbardziej pozytywne emocje, jakie tylko mogą się w nim mieścić. Czuję, że nagle zaczyna liczyć się tylko muzyka, znika zewnętrzność, która jeszcze niedawno tak mnie przybijała. Myślę już tylko o tym, jak za pomocą trąbki można odczarować cały świat, jak można zapalić płomień w sercu, tak, że nie wie się do końca co się kocha – czy ten dźwięk, przewyższający inne o sto pięter, czy wirtuoza, który użycza instrumentowi swojej duszy?

Kolejnym „trąbkowym” magikiem jest Arturo Sandoval. Jego wykonanie Mambo Caliente sprawia, że zaczynam pisać, malować, przypominać sobie rolę – dawno zapomnianą i porzuconą. Dźwięki trąbki popychają mnie do przodu, inspirują, podsuwają rozmaite pomysły, pozwalają dotrzeć do sztuki w różnych jej odmianach, pomagają się skupić, skoncentrować, podjąć działanie... Innym razem – wyciszyć.

Jak np. herbata chai chai przyprawiona, słodszym niż miód, twórczym natchnieniem Yanna Tiersena. Smakuje wyjątkowo - nie wiadomo, czy to cynamon czy skrzypce, kolendra czy akordeon ogarniają umysł? Nie wiem, co przenosi mnie w inny świat. Może to kolor filiżanki – niesamowicie wręcz niebieski i smak drażniący język czarnym pieprzem? Może to magia krakowskich kawiarenek, pióra spadające na stół, anielskość Brackiej... Ale najpewniej – Muzyka. Stos odkrywanych dźwięków i melodii. Walc, w który zasłuchana jest Amelie Poulain siedząca na krawężniku...

Muzyka bywa też przewrotna, nieprzewidywalna, sprzeczna, szalona. Choć odrywa mnie od codzienności – przecież sama nią jest, grzeje zimną elektroniką, mrozi karmelową barwą wiolonczeli.

Nade wszystko jednak jest wyzwoleniem od problemów i niepewności. Tam, gdzie jawę przykrywa sen, gdzie noc domyka dzień przypina mi skrzydła i szykuje mnie do lotu ponad normalność, ponad zmartwienia. To najszlachetniejszy narkotyk, który (parafrazując słowa Stanisława Ignacego Witkiewicza o sztuce) jest ucieczką, bez szkodliwych dla zdrowia i inteligencji skutków oraz „katzenjammeru”.

Do dodania pozostało mi tylko to, jak bardzo uzależniam swój świat od muzyki i jak wielu chwil nie zdołałabym zapamiętać, gdyby nie muzyka! Z pierwszego wyjazdu na Słowację pamiętam najbardziej melodię (do dziś niezidentyfikowanej przeze mnie) piosenki grającej w jednym z dwóch barów w maleńkiej górskiej miejscowości. Ileż uboższe byłyby w ogóle wszelkie wspomnienia, gdyby nie były okraszone dźwiękami – raz miłymi, raz zupełnie nie w moim stylu, zawsze jednak mocno zapadającymi w pamięć. I tak jak te melodie, raz są lepsze, raz gorsze – zawsze jednak związane ze wspomnieniem, tak te nawet te najgorsze i najbardziej traumatyczne wydarzenia mają swoją muzykę. Bo, gdzie kończy się możliwość werbalnego wyrażania opinii i uczuć i gdzie nie można w pełni oddać złudzeń i impresji za pomocą pędzla czy ołówka – tam właśnie zaczyna się muzyka. To ona wypełnia pustą przestrzeń między smutkiem a radością, między prawdą a kłamstwem, pięknem a brzydotą. Jest ideałem, który (jak ktoś kiedyś ujął) mógłby w pewnym sensie istnieć samotnie, nawet jeśli przestałby istnieć świat.

Kwintesencją odczuć, które budzi we mnie muzyka, niech stanie się fragment tekstu piosenki pt. Czy słyszysz? wykonywanej przez grupę Husky: Odrywam się od ziemi. Nie mam mapy, patrzę w siebie, żyję w świecie własnej głowy. W głowie – stół, a na stole ciastka dwa, złamane w pół, proszą, by je zjeść. Czy słyszysz? Czy słyszysz to, co ja? Tym pytaniem rzuconym w przestrzeń zakończę swoje rozważania nad magią dźwięków.

appendix 14. (filmowo-muzyczny)

Save the last dance for me.
Ostatnie tango w Paryżu.
Ostatni dzień w Barcelonie.
Pożegnanie z Afryką.
Ty jesteś moją Afryką.
Kocham Cię kochanie moje.

-parada paradoksów przechodzi pod oknem.

zawi[j]as.

zawiodłam się na kimś kogo uważałam za przyjaciela.
bardzo się zawiodłam.
tak bardzo że nawet pisać mi się o tym nie chce.

...a jeszcze bardziej zawiodłam się na kimś kogo k o c h a m.

perhaps the answer to the question lies in the question?

loaded
full of winter
you are
storming
b l a c k b e r r y

g i r l
will you strike
before he's
loaded
full of winter
you are

?

in lover's communion

for 500 hundred miles

and in 500 hundred miles

w i l l

h e

b r e a k

m e

a g a i n

?

appendix 13.

humongous paranoid scardelicious lovely thing called love

tak mi się (ws)pomniało
performance art.
main square
krk
26 kwietnia 2009

paranoid elle.

abulia
acedia
afekt niedostosowany: ambiwalencja uczuciowa
afekt labilny
anachoreza (mityzacja jaźni)
closed eyes visuals
dysforia
déjà vu
euforia
halucynacje
idde odniesienia
jamais vu
kontaminacje
lęk
megalomania
paragelia

na tą nienormalną jesień.
(Nena się uśmiecha)

appendix 12.

lubię tę czcionkę którą redaguje się posty
i chilli zet od rana do wieczora
i zapach [dziś zakupionego] olejku
waniliowo-pomarańczowego
mistyczneny wieczór się zapowiada

... i dźwięk trąbki

appendix. ()>-iii-<

muzyka zatopiona w fioletach i turkusach
serce zatopione w muzyce
skurcz łydki
niemoc opanowania motyli w brzuchu
Chris na wyciągnięcie ręki
ręka Chrisa na wyciągnięcie notatnika
radośnie czarne zawijasy CB
radośnie biały uśmiech Neny
radośnie niebieskie oczy Chrisa

[Kijów Centrum, 11 listopada]

good morning heartache.

ja mogę się tylko oszukiwać.
kłamstwo
zawsze było to domeną rozumku (chytrego i bezczelnego).
ale serce?!
- jak możesz tak kłamać
kamyku metafizyczny...

omijam zatłoczone korytarze żył.
ustawiam się w kolejce po MIŁOŚĆ
- - - odpowiedź odmowna - - -
'pani już dostała przydział'
- a nie można go... wymienić?
'pani chyba żartuje, pani Neno...'
- to co mam teraz zrobić, gdzie się zgłosić?
'tej pani MIŁOŚCI to potrzebna jest... reanimacja.
pani poczeka jeszcze dwa tygodnie - zobaczymy'
- ahm... a co jeśli...
'następny, proszę!'

w poczekalni grało.

bez tytułu

na Brackiej - tam gdzie kiedyś kapało z rynny -
jest Spokój - z dużej litery - eklektyczny
i tam mieszka niepokój Neny.

- - - train to Kraków
padam
padam
padam
serce tłucze po torach.

perhaps, I'm an addict?

tak jakby zadedykowane
- i nie dbam czy powinnam:
music

warmer & warmer.

ciepło
ciepło
cieplej
w kamienicy grzeją piece
a grzejniki na wydziale
parzą nawet
uczuciogennie
sercogrzejnie
serce Neny to kaloryfer
a Ty jesteś wypoczywającym
na nim
kotem.

jesień w Krakowie.

pamiętasz była jesień
mały hotel
pod różami
pokój numer 8
staruszek portier
z uśmiechem dawał klucz
na schodach
niecierpliwie
całowałeś po kryjomu
moje włosy
czy więcej złotych liści
było
czy Twych pieszczot
miły

dzisiaj nie wiem już

odszedłeś potem nagle
drzwi otwarte
liść powiewem wiatru padł
mi do nóg
i wtedy zrozumiałam
to się kończy
pożegnania
czas
już
przekroczyć próg
pamiętasz była jesień
pokój numer 8
korytarza mrok
już nigdy nie zapomnę
hoteliku pod różami
choć już minął rok

kochany wróć do mnie
ja tęsknię
za Tobą
i niech rozstania
kochany
nie dzielą nas już

pociągi wstrzymać
niech nigdy już listonosz
złych listów
nie przynosi
pod hotelik róż

usłyszała to dziś rano
wspięła się na drabinę cierpień
wspomnień
najbardziej bolesnych
zadała sobie ból
i teraz może dumnie
z podniesioną głową
iść przez miasto

sama w sobie
sama z sobą
jej wielmnożność nenowatość.

dajcie mi minutę!

ulica krupnicza topolowa
całe szczęście to przekleństwo już nie pyli
i oddech Neny wolny.

a czas pomyka [uwielbiam to słowo]
a komputer u lekarza
a Nen' darmowy internet ludziom blokuje
z zacinającą się klawiaturą.

tyle tu barw!
narazie t y l e...
bo kolejka za mną za długa.

dnia dwudziestego października
umarło Perhaps. Perhaps. Perhaps.
- narodziły się Paranoidelle.

appendix 11.

lady Nena.
tak jak pożegnań - nie lubi ostrych cięć i palenia mostów.
nie lubi ostatecznych decyzji i rzeczy.
b.y.e. oznacza teraz
be - yes! - ever.

nie pożegnała się. ukradnie czas
zarwie noce
w KaKaDu bezsennym z blue curracao
pochyli się nad uzależniającą miłością
do stwarzania do bycia z NIMI.
do wiązań. naczynek oplatających sercopłucowątrobę.

Czy można kochać wzajemnie zanadto?

b.y.e.

tak bardzo nie lubi pożegnań!
tak nie znosi wy.tłumaczeń!
tak cierpnie na radosny widok rocznicy piątej
która jej pożegnaniem ma się stać.
jej goodbyem. jej rezygnacją a właściwie zrezygnowaniem.
taki dyskomfort
taki strachliwy wycof?

tak nie lubi!
a musi MUSI żegnać
pożegnalnena...

a w główce dwa zlepki słowne
usta krwawiące miłością
i two cuts instead of kisses.

a siódmego dnia...

nie mam czasu!
normalnie nic nie mogę.
nie ogarniam miasta
własnej głowy
która nagle znów stała się głową grupy
rozwrzeszczanych
przeanalizowanych
i ponadinterpretowanych
jeszcze-nie-teatrologów.

nie mieszczę uczuć w sercu
więc pchają się do głowy
a rozumek atakuje je
i nie wiem kompletnie nic.

do tego
(jak nakazuje wrodzony masochizm psychiczny Neny)
czytam Nienasycenie
i jeszcze bardziej nie wiem niż
nie wiedziałam
nie ogarniam
nawet opisać nie mogę.

a!
i myślę że przy stwarzaniu świata
Pan Bóg nie odpoczywał w siódmym dniu
... wtedy stworzył USOS.
i zalogował mnie na nim.

argh!

ze słonecznego (o dziwo!) Krakowa
pisała dla Was:
Nena Stachurska.

jutro.

Nena karmi swój telefon
muzyką l.u.c'a
- wyprawka do pociągu.
żeby przeżyć ten
ścisk
świst
świat.

pisze pewnie ostatnie słowa
z domu.

teraz Kraków
będzie tkwił
w jej sercu
jak pestka w wiśni.

teraz Kraków przytuli ją/ona
- - - deszcz już pada.

tramwaje rozjeżdżone
Planty planów pełne
Bunkier Sztuki
Muzeum Narodowe
Plac Szczepański
[...]
Mania. ulica Kochania.

"W małym dworku"

wróciła już.
widziała wszystko czuła wszystko
lekką rękę Anastazji
zapach fajki Diapanazego
lęk Kozdronia.
siedziała w pokoju dziewczynek
dwa łóżka
stół
krzesła
brązowa flaszka z sennym życiem
wypita równo po pół.
widziała wszystko czuła wszystko
ale nie mogła nic zmieniać -
to jedyny warunek jaki jej postawił.
dlatego patrzyła chłonęła każdy odcień
każde zachwianie głosu
każde szuranie kartek
wierszy Jęzorego
poetycki audosadyzm
nieszczęsnego grafomana
Witkacy widział spojrzenie Neny
współczujące zbyt ciepłe
do pokoju weszła Aneta
wybawicielka
Jęzory odsunięty
od bieguna ciepła dwuzielonych oczu.
ciężar uczuć - czy jest coś gorszego?

nie ma - dopowiada Nena -
chyba że wszechogarniająca
bebechowata
degrengolada myśli.
Witkacy nie uśmiecha się już
patrzy przed siebie.
chwyta ją za rękę
i wyprowadza z małego dworku.
Nena włącza lastfm
- pokażę Ci coś - szepcze prawie do ucha
posłuchaj tak spokojnie
nie ma już widm między nami.
nie ma już nikogo między nami.

"W małym dworku" [zapowiedź]

już za kilka minut
już za chwileczkę
otworzy przed nią drzwi
uśmiechnie się
spojrzy przenikliwie jakby wiedział
o niej wszystko.
już za kilka minut
już za chwileczkę
zaprosi ją do ogrodu zdarzeń niewyjaśnionych
urojeń zapatrzeń dziwności.
Nena w małym dworku u Witkacego powie
nie ma już widm między nami.
są tylko trupy i ludzie żyjący.
zaczynamy nowe życie.

textyliononenovo.

- Do a dance for me.

Baby it is late still you pour me a tall one...

- Go on, let the liquid take off what you're on. You've been down before.

Boy, not like this. I am sinking fast...

- Perfect! - he laughed - Cause your other half has got himself a Devil's access. Welcome to Krakow! - he said - Welcome to my world. You better bring your own sun, sweet girl. You gotta bring your own sun now! Don't you forget - you bring your own sun, just enough for everyone.

- Heels on. Go on. Bang a Tango but do not get tangled. Who can stay strong? When they only give us lies to lean on...?

When your heart explodes is it deathly cold?

- You must let the colors violate the blackness. There is a magic world parallel so leave your daily hell. - he said.

It's not a question if I can fight by your side and withstand! Anything but, I forgot that you said: "Girl if you come... you better bring your sun. Sweet girl, you gotta bring your sun... Welcome to Krakow..."

Nena z zasłuchania przypomniała sobie
swoje pierwsze przerażenie
okrucieństwem Krakowa.
zapytała: "gdzie ja dotąd żyłam?!"
trzęsła się z zimna strachu:
"już wiem po co tu jestem..." - zaczęła.
"żeby nauczyć się życia" - odpowiedziałeś spokojnie
bawiąc się słomką zanurzoną w piwie.
a bąbelki wychodziły na powierzchnię
wciąż nieświadome
dziecinnie naiwne
jak oczy tej małej siedzącej z Tobą
twarzą w twarz.


[dziękuję Ci.]

100% Neny.

sceneria ta sama
(trampki grunge odciski
już bez Tori
bez Imogen
pozamiatane po kruchości ciastek
wytrzeźwiały śliwki)
nogi na drugim krześle
[jak zawsze]

czarna klawiatura
[masz ładniejszą, miły Panie od latawców...]
błyszczącą
{uśmiechem Neny?!}
lśniącą
{oczyma Neny?!}

#ARGH!

algo
rytmika.
Nena nie może dogadać się
ze swoim nowym telefonem

włącz
wyłącz
PIN
po raz pięćdziesiąty czwarty
[uh! jak lubi pisać duże liczby słownie!]
{tej obsesji jeszcze nie znasz, prawda?}
wyszukiwanie...
[wyczekiwanie!]

SKONTAKTUJ SIĘ ZE SPRZEDAWCĄ KARTY SIM.
{skontaktuj się z Neną? eee...}

#ARGH!!

rozczarowanie.
włącz
wyłącz
PIN
po raz pięćdziesiąty piąty
{ciekawe o której tu zajrzysz?}

[choć raz - zostaw coś po sobie
choćby jedno słowo
choćby kropkę...]
... zamykającą algorytm tej myśli
Nenę.

< hm? 3
{postawisz? Postawisz? POSTAWISZ?}

end
+
{miejsce na twoją reklamę}

appendix 10.

When your heart explodes is it deathly cold?

wieczór.

jest już Tori Amos
z ogniem we włosach
długie nogi
czerwone rajstopy
zakończone
butami na platformach.

śliwki w alkoholu.

jest już Imogen Heap
burzowy kwiat
kolczyki długie
roślinne piękno
wełniany szal.

kruche ciastka z marmoladą.

jest i Nena
krwistoczerwone włosy w nieładzie
rozczłapane trampki
grunge'owa bluza
smokey eyes
odciski
po
siekierze
na
delikatnych
małych
dłoniach.

jeżeli naprawdę chcesz wiedzieć...

...obejrzyj.

appendix 9.

O ile przeżywanie

niepokoju metafizycznego

samego w sobie może mieć zabarwienie nieprzyjemne przez odwartościowanie wszystkiego w zetknięciu z nieskończonością i tajemnicą albo śmiercią i musi doprowadzić do jakiegokolwiek pojęciowego przerobienia tego stanu w celu uniknięcia jego ujemnych skutków, o tyle

przeżycia tego rodzaju, bezpośrednio wywołujące twórczość artystyczną, są pozbawione przez jedność, zobiektywizowaną w dziele sztuki, tego potwornego w swej istocie uczucia samotności i jedyności Istnienia Poszczególnego w nieskończonej całości Istnienia.

Twórczość artystyczna jest bezpośrednim potwierdzeniem prawa samotności, jako tego, za cenę czego istnienie w ogóle jest możliwym,

i to potwierdzeniem nie tylko dla siebie, ale i dla innych Istnień Poszczególnych, tak jak ono samotnych; jest potwierdzeniem Istnienia w jego metafizycznej okropności, a nie usprawiedliwieniem tej okropności przez stworzenie systemu pojęć łagodzących, jak to jest w religii, lub systemu pojęć wykazującego rozumowo konieczność takiego, a nie innego stanu rzeczy dla Całości Istnienia, jak to ma miejsce w filozofii. To samo odnosi się do tych, którzy jedność Istnienia i swoją w nim samotność pojmują poprzez jedność formy, stanowiącą stworzone już dzieło sztuki.
Widzimy stąd, że forma dzieła sztuki jest jego jedyną treścią istotną - nie ma w nim formy i treści oddzielnej, stanowią one absolutną jedność. Kto nie pojmuje sztuki w ten sposób, jest nieszczęsnym kaleką, ale należy go uczyć tak pojmować, jak się uczy chodzić paralityków.

Wyrzekanie się bowiem uczuć metafizycznych czyni nas, mimo całego uspołecznienia, bardziej podobnymi do zwierząt, niż się nam wydaje.

from: Stanisław Ignacy Witkiewicz, Nowe formy w malarstwie i wynikające stąd nieporozumienia

appendix 8.

fot. Łukasz Giza/AG

a imię Jego czterdzieści siedem. [?!]

Jan Klata - reżyser teatralny i dramaturg.
Nenie znany głównie dzięki Teatrowi i Dramatowi Ostatniej Dekady
[patrz: nieśmiertelne pytanie Eweliny]
systematycznie smakowany w Teatrze Starym
[patrz: Oresteja, Trylogia]
czytany na wyżej wspomnianych zajęciach
[patrz: Uśmiech Arbuza]
przedyskutowany i zadyskutowany prawie na śmierć
[patrz: rozmowy z Kasią P. - fanką no 1.]
pokochany całym sercem
[za:
Hamleta w Stoczni Gdańskiej
muzykę Joy Division
muzykę The White Stripes
nieskończoność niedokończoność niejednoznaczność wyobraźni
skojarzeń przeróbek nawiązań MYŚLI]

podpisano: Nena Stachurska

destiny vs destination.

siedzi bez skarpetek.
stopy oparte o stół
niech bolą.

włącza vistę
- 3 godziny wyjęte z życia -
pogoda
zegar
kalendarz
-
firefox.
home - onet.pl

STAN SZCZĘŚLIWEGO ZBYDLĘCENIA.

Witkacy na głównej stronie łypie z portretu wielokrotnego.
wierny stół z dwoma parami nóg
nie ucieka
wierny Ignacy
pięciokrotny.
wierny wietrzny wieczny Kraków
coraz bliżej podkarpacia się przysuwa
z Janem Klatą
z Pożegnaniem Jesieni
z Plantami.

kolażowe życie Neny
brakuje miejsca na jeszcze jedno zdjęcie.

destiny or destination?
uparte ale niezłośliwe
rozpaczliwe niecierpliwe
teraz.

...nie nie nie nie

nie nie nie nienasycone.

wykrzyknik to za mało!

Nena gryzie kabel od słuchawek
[który już całkiem ją oplata]
krzyczy spojrzeniem zza okularów
trzęsą się ręce niespokojne niepewne
serce bije o ściany wewnętrza
mało nie wyskoczy
bo niespokojne niepewne
nie rozumie!
nie wie!
zaplątana plątanina
w głowie poplątany kłębek włóczki
nerw wzrokowy przemęczony spuszcza oczy w dół
oczy przemęczone myją się same łzami.
kąciki ust drgają
rzęsy wachlują twarz szybko
szybko bo się zarumieni
bo już policzki palą jak oszalałe
bo już spojrzenie nie wie gdzie uciec.

Nena.
dlaczego gdy najbardziej chce myśleć
nie może znaleźć ani odrobiny logiki?!

appendix 7.

zaplątana w kabel słuchawek
Nena słucha
patrzy
bo teledyski uwielbia
i sama tworzy je czasem
w myślach i myślami do ulubionych piosenek

a to jest więcej niż piosenka
więcej niż teledysk
więcej niż Nena?!

appendix - lastfm.

Krakovia [train to krakow]
American Watercolor Movement [hotel rzeszów is gone]
The Slowlythinker [good evening rzeszów]

dziś z miastami w tle.

liczę.

w biurku leży
dwa miliardy myśli z czasów nieblogowych
około dwudziestu otrzymanych
siedmiu niewysłanych
listów
od około dziewięciu ludzi
do trójki znajomych

na łóżku leżą trzy poduszki
ja
koc

w sercu leżą uczucia
moje twoje nasze ich
tysiąc pięćset sto gwiazd

i Wenus co zawsze pierwsza świeci.

uśmiech wieczorny.

kto by przypuszczał
że pierwszy jesienny wieczór
będzie tak przyjemny.
nowe okulary już na dobre zadomowione na nosie
migają czerwoną oprawką.
dyskusje z Eweliną na GG -
przypominanie siedemdziesiątki czwórki
'chirurg wycina wyrostek' z Kulturalnego
cztery koty pod starym samochodem na Wiślnej [...]
jeśli serce pojemne jak przedwojenna wanna
to pamięć pojemna jak szafa trzydrzwiowa.

;-) i uśmiecham się. do Pana od latawców. do Ciebie.

jakajajestem.?

obudziło mnie dziś to pytanie.
jakajajestem?
odbiło się od czterech ścian.
poszło ze mną do kuchni.
szukałam odpowiedzi za oknem.
a tam tylko gimnazjum atakowało dziećmi na przerwie.
szukałam odpowiedzi w sobie.
ale tam znalazłam tylko
powielone jak na ksero pytanie
jakajajestem?

dziś pierwszy dzień jesieni.
znienawidzony 23 jak każdego miesiąca.
nie dziwię się więc że akurat dziś
musiało czepić się mnie coś równie bezsensownego.

jakajajestem?
zapalam się. wybucham. gasnę. znikam.
chcę być wolna. niezależna. sama. samo-dzielna. samo-po-dzielna.
a szukam. szukam niewoli?
serce kruche jak szkiełko w zegarku
a rozum twardy i nie dociera tam nic.
czy z takim podziałem da się żyć w ogóle?
duchowe biczowanie. nie.świętej męczennicy.
strach przed własnym cieniem. odbiciem w wodzie.
strach przed samotnością - brak samotności - strach przed utratą własnego JA przez zatopienie się w innym ja.
łańcuch. pętla co czasem wokół szyi zaciska się bardziej i bardziej.
wieczorne smutki. nocne filozofie. poranny katzenjammer
raz mniej raz bardziej dotkliwy.
dzień zapchany obowiązkami - dniem męczącym z wiecznym jużniemogę
dzień wolny - dniem poszukiwania problemów tam gdzie jeszcze nawet nie zdążyły zakiełkować.
i z każdą chwilą widzę więcej. więcej rzeczy siłą podświadomości.
na pustej ścianie hak, zaciek, brud. na świeżo pomalowanej gładkiej ścianie!
i boję się przyznać że sama stawiam przed sobą przeszkody.
że stawiam szklane serce na krawędzi stołu.
że kładę kamienny umysł w kamieniołomie uczuć.
jakajajestem?
nie do wytrzymania? do znoszenia ciężkiego. podnoszenia na duchu.
płacząca na dachach nadświadomości. chcąca wiedzieć mniej a wciąż wiedząca więcej
o sobie przede wszystkim.
egocentryczka. miłująca nade wszystko swoją duchową babraninę.
bebechowatość życia kulturalnego. wręcz bohemistycznego.
słysząca ciągłe własne ja chcę! zamiast co ktoś czuje?
chcąca mieć wszystko na tu i teraz. i na zawsze [sic!]
and they lived happily ever after
słodkość. szorstkość. szczerość. kłamstwo.
plątanina napięć i emocji.
siatka uczuć. napięć kierunkowych.
przeżywanie zamiast przeżycia. i pytanie odwieczne czegojachcę?
czasem zagłuszające
jakajajestem?

appendix 6. [nagły atak!]

Christian Dior Homme + Moschino Glamour
- mieszanka wybuchowa.
[do not try this at home.]

...

;-)

appendix - litania

Nena czeka
na okulary
na spotkanie
na słowa
na czułość
na październik
na Kraków
na Teatr
na grzańca w Atmosferze
na herbatę carmelovą w Spokoju
na cherbatę [sic!] z Gołębnika
na wyjazd do Rabki
na kawę z panem Tadziem z portierni
na parapetówkę u Filipa
na liczenie krakowskich kostek brukowych
na street-art
na koncerty
na 'Witkacy. Appendix' w Zakopanem
na podgrzewacze cynamonowe w pokoju
na wspinaczkę na trzecie piętro do siedemdziesiątki czwórki
na kolejną wiosnę
na wyprawę po kolczyki do Pasażu Hetmańskiego
na Gabę w Krakowie
na inspiracje do kolejnych autosesji
na nowy aparat fotograficzny
na szkołę charakteryzacji
na 'Oresteję' i/lub 'Trylogię' w Teatrze Starym

na swój zdrowy rozsądek
i pędzącą chorą jaźń.

much more better.

chciała usunąć ostatni wpis.
ale myśli się nie usuwa
nawet nie odsuwa na boczny tor.
pisze więc co teraz czuje
co kołacze się w jej głowie
obok '5:55' i 'Speeding cars' [Imogen Heap]

tuż przy laptopie leży kasztan
ładny
złocisty ciemnobursztynowy
kasztanowy [sic!]
bawi się nim. obraca w palcach. czerwone paznokcie
krzykliwe zbyt nie pasują do tego ciepłego
spokojnego brązu.
Nena nie jest spokojna, ba!
miotają nią emocje
rzucają po ścianach łaskoczą szczypią

tak jak oczy przemęczone czerwone łzawiące
[alergicznie?]

analizując kolor płaskiego spodu kasztanowej perełki
przypomina się jej kolor stawu [sprzed ok. godziny]
początkowo różowy przechodzący w zimny fiolet
później cytrynowy nienasycony
później w kolorze ciemnego granatu przeplecionego indygo
w końcu czarny głęboki przerażający
rozdarty przez przepływające kaczki.

zbyt krótki długi jesienny wieczór.
wśród kolorów jeszcze irlandzka zieleń.
trochę stalowego błękitu.
czerń i biel - te najzwyklejsze.

rozpaczliwe 'kiedy'? rozpaczliwe 'perhaps'.
rozkwilone wewnętrzne 'już!'
milczące zewnętrznie 'nie wiem'.
i nadzieja taka głupia naiwna i piekielnie przyjemna
jak zawsze
wciąż ta sama od lat.

{nauczę się tego i stosować będę: KOLORY}

psuje. się.

wypowiedziane słowa odwracają realną sytuację.
Nena mówi 'szczęście' choć to słowo dawno już powinno się
znaleźć
u niej na
liście słów zakazanych.
myśli co to jest? pyta nawet już nie rozsądnie
nierozsądnie
serconośność roznosi kremowe ściany
czerwone ściany Neny.
nadciąga rewolucja
szybko zbyt szybko.
zakręty - ciągle od nowa. prostej drogi tylko kawalątek.
zaraz znak zakazu. zaraz ścieżka bez wyjścia. wejście do labiryntu. ślepa uliczka. czarny szlak.

a wieczorem z pewnością chillout - dużo chilloutu.
może jakaś ostatnia torebeczka melisy.
zbyt wolny Internet.
emotki z gadu-gadu albo zapełnianie Wersji roboczych w telefonie.
brak pamięci. pamięć prawie pełna. zdjęcie nowych trampek zrobione w kinie.

we wtorek odebrane czerwone okulary -0,5 i -0,5.
-1.

chyba tylko tyle.
aż.

a teraz smak na Charlotte Gainsbourg
i '5:55' peronową. dworcową.
pamięta jak marzły jej dłonie między dniem a nocą
i pociąg rozmywał obraz przed oczami.

myśl na skrzydłach zawisła.

przemywa oczy wacikiem
z resztką tuszu czarnego
schodzi ostatni obraz
wspomnienie. wspomina więc.
nuci w myślach 'sznurowadła' fisza
choć doskonale wie
że to zbyt smutne
na wszechogarniające [a momentami wręcz roznoszące] ją
szczęście.
siada wreszcie na skraju zimno biało jesiennej pościeli.
Nena?
nie
Tęsknota.

[... bo czasami dziękuję to za mało]

appendix 5.

śpiewa Księżna Irina Wsiewołodowna Zbereźnicka-Podberezka?!

... przerażająco nienasycone.

70.

"Tylko śmierci pragnę,
żeby tylko nie cierpieć
i nie czuć strasznego ciężaru życia
i wleczenia siebie po śmierci za życia."

[18 września 1939 - 18 września 2009]

musiało być zimno.
wtedy wrześnie nie mogły być takie gorące.
Jeziory na Polesiu.
Великі Озера.
zimne równe ukraińskie.
tak po prostu
zabrały życie.
odebrały.
co za różnica?
otoczenie?
Czesława
luminal
coś ostrego.

życie i śmierć się przeplotło. siedemdziesiąt lat temu.

Nena tak pełna życia
nie może sobie poradzić z tą śmiercią.
już za godzinę stanie na krześle szkolnym
i powie
wypluje z siebie
Wiśnie piękne czerwoniaste wiśniowe.
ulgi jej trzeba.
kogoś kto pogłaszcze po głowie.
powie -
świetnie. jest.
żyj.

... gdy trzeba będzie sama odbiorę światu Witkacego.

[... to już jutro. Nena drży.]

appendix zagadkowy.

Vermeer czy
Vinci
malował Nenę
?
Witkacy patrzył
palił
zazdrośnie
?
zazdrość Neny
była jednak większa
.

wiśnie fiszowe czyli słodki appendix.

wyciągam wiśnie swoim długim językiem

pogubiony w tej przestrzeni niepoznanej
czerwone wiśnie kuleczki pykające na raz
pyk pyk


w każdym takim owocu wyhodowanym przez jakąś moc pozaziemską
zamiast pestki ukrywa się kochlik
świecący na kolor pomarańczy
nigdy mi coś takiego nie powyrastało
przysięgam że nigdy
może kiedyś jakiś kaktus na pomarszczonej dłoni lewej
zapowiadał się kilkakrotnie chociaż i tak nic z tego nie było
no i te słynne na cały świat rogi w okolicach czoła
a tak poza tym to wyrasta sobie to
co każdemu człowiekowi wyrastać powinno
a tu nagle ni stąd ni zowąd wiśnie
piękne czerwoniaste a właściwie wiśniowe
bo taki kolor jest i istnieje w książkach zapisany
wiem od czego te kochliki
te piękne zapachy te słodkie miąższe
przeróżne barwy i smaki


dzisiaj tak deszczowo tak nie - niebiesko i nie - zielono
tylko taka mgła jakby niebo zaparowało od nadmiernego chuchania
i także Księżyca nie widać i mi też tak ciemno
to nie przez żarówkę co pękła drucik świetlny
ani nie przez świeczkę co się znikła


leżę sobie i wiśnie mi pykają wokół serca
pyk pyk
to nie pestki tylko kochliki wydostają się na zewnątrz
a teraz jest już po godzinie 23.
leżę sobie w pozycji embrionalnej
a tu nagle z nieba zaczynają spadać pomarańcze
wyjrzałem przez okno lekko niedowierzając
na oko lewe jak i prawe
plask plask
rozpryskują się na karoseriach samochodów zagranicznych marek
plask plask lądują niczym lądowidła na szyldach reklamowych
uderzają podobno w budkę z zapiekankami tej zaraz przy Pałacu Kultury
łup łup
pomarańczowy miąższ rozpryskuje się na popękanych płytach chodnikowych
pac pac
kałuże przybierają pomarańczowy odcień którym otulają szarobury asfalt
kiedy piszę ten list do Ciebie ulicami płynie 100 % naturalny sok pomarańczowy
tak sobie środkiem ulicy
tak na przekór
tak po prostu
a ja sobie przez okienko obserwuję te zajścia nieziemskie
i kochliki mi wędrują po pokoju całym
a też w kolorze pomarańczy jak najbardziej


i pewnie chcesz wyjaśnień mego urojenia
pewnie zapytujesz się o te dziwactwa które właśnie mają miejsce
już się tłumaczę
zaraz ci opowiem
chodź tu bliżej
wystaw uszko
teraz szepczę na dobranoc prawdę całą.




[...] ef i es zet. ef i es zet.

appendix 4,5.

Witkacy ściska mnie za serce.

"Rozumiem właśnie twórczość nie jako produkowanie tej idiotycznej, nikomu niepotrzebnej tak zwanej „czystej formy” i nie jako odwalanie rzeczywistości, tylko jako stwarzanie rzeczywistości nowej, do której uciec można od tej, której mamy dosyć po same gardła..."

Witkacy zwija moje serce w precelek.

"Tak – to jest pewne – że sam fakt istnienia jest potworny: polega na krzywdzie innych, począwszy od milionów istnień, ginących w nas w każdej chwili – i rodzących się – to prawda, ale na taką samą mękę, abyśmy mogli trwać ten marny wycinek czasu."

Stanisław Ignacy Witkiewicz.

mówi. mówi. mówi.

"Staś to worek z nieposortowanymi rzeczami. Wrzucono tu wszystko bez ładu i składu..."

- Agneta Pleijel, Lord Nevermore, s. 30, Wydawnictwo Jacek Santorski & CO, Warszawa 2003

Nena.

układa. układa. układa.

appednix 4.

skaner gryzie stare zdjęcia.
warczy przy tym jak stado kosiarek. bezczelnych.
co przetrawi to wyrzuca na ekran.
a potem już tylko Nena zanurza palce w wirtualnej farbie.
i tworzy nowe.

appendix 3.

Nenie przypomniały się kury.
białe kury z grzebyczkami zasłaniającymi im jedno oko.
takie prawie cyklopki.
te kury zjadają swoje jajka.
dziwne... samounicestwianie się.

myśl 3.

Duch Boży unosił się nad Ziemią.
zapachem mdłoróżowych nienazywanych i nienazwanych przez Nenę kwiatów.
co z siebie tysiące małych skaczących kuleczek wysypują.
skroplił się deszczem. deszczem potrącił nieostrożne rzęsy tuszem pogrubione.
Nena biegła. biegła pod górkę po zielonej mokrej trawie banalnie tak z nadzieją skojarzonej.
do celu byleby szybciej. byleby myśli nie zdążyły się poskręcać.
srebrne serce zawieszone na szyi rozkołysane na łańcuszku.

to prawdziwe biło szybciej.
[po.dziś wspomniane w przelocie.]

myśl 2. [+ appendix 1. & 2.]

jedna z wielu podmiejskich wsi.
taka sama jak wszystkie [dla mnie wyjątkowa].
świeży nieco spieczony chleb z piekarni posypany sezamem
z serkiem białym - wiejskim! - za 2.29 [sic!] i kawa [nie.zbożowa bo ciśnienie zbyt niskie...]
w paczce czai się gromadka zielonych łebków zapałek
podpalam gaz pod czajnikiem z gwizdkiem który za chwilę zacznie jęczeć
od tych tortur.
i myślę jak tu jest pięknie... wielkomiejski dzwonek sms!
dlaczego nie wyłączyłam komórki...
skórka chleba skrzypi pod zębami
a tuż nad podłogą pełzną zaspane dźwięki 'light' dr.no. [przywiezione z miasta, a jakże!]
tu muzyka nie ma prawa głosu.
gdyby nie kosiarka... ech. [...]
wszędzie pachnie kopanymi ziemniakami.
jesień wita wieś. ja witam jesień. zakładam stare buty i w pola...

...

trudno powiedzieć że jestem zmęczona życiem.
w tym wieku prawdopodobnie nie zabrzmiałoby to najlepiej...
trudno powiedzieć że jestem zmęczona sobą.
to zakrawałoby na początki depresji...
jednak jestem zmęczona tym wszystkim
i czajnikiem atakującym gorącą parą
i mlekiem które jak na złość musi tworzyć
kożuszki.

+

nie rozumiem.
za mądre.
zbyt dziwne.
tu nie ma nic do rozumienia
tu chodzi o odczuwanie.
nie to wielkie
witkiewiczowe
metafizyczne.
bo to zbyt WIELKIE.
ale takie zwykłe
najzwyczajniej codzienne...

mucha zatacza kręgi nad białym parującym kubkiem.

myśl 1/2.

ten sam wieczór. ta sama herbata już nie w ręce.
już jej Nena nie tknie. za mocna za zimna za mokra za...
'sen' l.u.c-a na wrzucie zarzucony na kark. sen na oczach rzęsy łaskoczą.
ten sam wieczór. dość! Neny chaos głowy krzyczy.
dość... łka jakaś przedostatnia czuła komórka.
wolna przestrzeń - a smutno tak.
a droga roztacza się piękna goździkami usłana
zamiast gwoździ.
i 'witamy na II roku' i '... to już musi wypalić' i

'trudne są niektóre pożegnania' ?
Nena nie wie. Nena nie wie.


Nena nie?

myśl 1.

herbata za mocna i za zimna w ręce lewej.
prawa przesuwa po klawiaturze. mruczy.
czasem dobrze zobaczyć swoje myśli poukładane w zdania.
choćby pozbawione najmniejszego sensu [pozornie?].
kolejny wieczór Neny zimny i złowieszczo jesienny zapowiada październik 2009 roku.
kolejne spotkanie które było w perspektywie bliższej niż bliskiej oddala się - przesuwa, przekłada - jak palce szybko biegnące po klawiaturze [jednak wciąż jednej ręki].
październik człapie - czyha - dyszy.
zero litości dla wakacji - zero litości dla Neny.
spotkała Witkacego na kawie.
siedziała w domu jego myśli na poduszce.
teraz jednak został jej tylko lodowaty łyk bursztynu w trochę nieszczęśliwej szklance.