appendix 145: żyć się chce, a nie ma pieniędzy.

wokół dobrej rady raj
a ja dalej patataj!

strange cat.

jesienią się odrealniam
przenoszę i przeprowadzam
smutna znudzona egzystencją
mielę w ustach niegdysiejsze śniegi
liście w kolorach zgnilizny
lubię sama posiedzieć na kanapie
nie jeść nic
słuchać muzyki tak głośno żeby nie budzić sąsiednich duchów
wypranych z pragnień
czegokolwiek
pozamykanych w ścianach z żelbetonu
wywracam się na drugą stronę
stopy w różowych kapciach nie stoją już mocno na ziemi
wszystko znika przenika przemija
przemiła jesień
wszystko śmierdzi poranną krakowską mgłą
otwieranie okna grozi zaproszeniem złego powietrza do środka
mieszkania
mnie
kocich misek
zlewu
pachnie źle jesień
pachnie źle zieleń zgnita
zgnieciona segregowanymi na trawnikach odpadami
włażę na szczyt samej siebie i patrzę co mi jeszcze zostało
z dawnych ekstaz
je je je sień

11:18 czytam Wojaczka.

brudny brudny Wojaczek
zimne zimne przedpołudnie

fonetyka

chciałam coś napisać.
jednak mózg śpi zwinięty jak kot.
nie mruczy.

lubię dźwięk papieru zgniatanego w garści.

kiedy zaczęły uwierać mnie wysokie buty?
kiedy poczułam miękkość kapci
chęć stabilizacji
brak smaku do nieodpowiednich
(nieodpowiedzialnych?)
zabaw

szukanie pracy gdy nie ma pracy
największa rozrywka

skrycie ubieram lakierowane czarne platformy
schodzę pod ziemię
zamykam oczy
tańczę

klik

appendix 144.

I'm waiting 
with the sound turned off
I'm waiting 
like a glass balloon
I'm fading 
into the void and then

I'm gone



I'm gone




I'm gone





they said that hell's not hot.

entliczek pentliczek

marzec.

w marcu wiem tylko
że trzeba się martwić
trwonić czas i siebie
siedzeniem w domu
podkreślać niemoc
twórzą
przetwórczą
jakąkolwiek
nie wyższą
stusześćdziesięcio centymetrową
w kapeluszu
czapce z uszami

zwinięte w kłębek rude szczęście
utrapienie
gubi kłaki
pazurki

w piżamie w motylki
kolejna kawa
kolejne zdanie sobie sprawy
INNI MAJĄ LEPIEJ
choć więcej ma gorzej

kolejna drgawka
coś bym
gdzieś bym
ale nadal nie wiem co
i wierzę że przyda mi się to czego jeszcze nie wiem
nie umiem
nie rozumiem
i boję się znów
nie podołam
nie nadaję się
nie nadaję na tych samych falach
na których ci ludzie bardziej dorośli niż ja
bardziej dziecinni niż ja
BARDZIEJ

znowu marzec.

gubię kłaki
tym razem blond

bajka bez końca.

zaczęło się od: THE CAT PIANO
skończyło na rozpływającym avril 14th

kompletnie urzeczona
bawię się papierkiem po wedlowskim pierrocie
serce rozpadło się na talię kart
złożoną z samych kierów
i jednego jokera

nju jer.

w 2009 fru! dégringolade of my thoughts
w 2010 biegiem donikąd przez pole białych anemonów
w 2011 żądam zmian od teraz albo chociaż od jutra
w 2012 nie przestaję nie przystaję
w 2013...

BĘDZIE DOBRZE.

- taki jest plan

i takiego planu będziemy się trzymać

kliku klik